آرزوهای مهال

همه رفتن کسی با ما نمونده                       كسي خط دل ما را نخونده

همه رفتن ولي اين دل ما رو                       همون كه فكر نميكرديم سوزونده

من به آ واز جنون می سوزم

که دگر همره او جز من نیست

و دل عشق به من می سوزد

که چرا همدم او جز غم نیست

من دلم سخت از این میسوزد

که چرا پاسخ شیشه سنگ است

شب فرو ریخته در تاریکی،آسمان بی رنگ است

بر من این آزادی به خدا که مرگ است

قلبها افسرده،عشق ها صد رنگ است

من از نهایت شب حرف میزنم

                                         من از نهایت تاریکی

                                                                     واز نهایت شب حرف می زنم

     اگر به خانه من آمدی برای من

                                                      ای مهربان چراغ بیار

                           و یک دریچه که از آن

                                                               به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم